« Dedicatorias | Main | Noticias »

domingo, diciembre 17, 2006

Nota breve para borrador de diálogo en lengua viva

Nota breve para un borrador de próxima novela intitulada provisionalmente: Roma, escrita en lengua viva, con algunos diálogos entre el ciudadano romano Qlostus Theldae y Atticensis, también ciudadanos de Roma, más conocidos como Numantiae, un grupo de vetusta resistencia refugiado provisionalmente en un olvidado desván de una universidad anglienada, que durante unos días demostró que el latín es una lengua que está viva y que el anglio era una lengua o moribunda o ya muerta. Muchos profesores hay por aquí que te asegurarán que esto ni es latín ni es literatura, y, en cierto modo tendrán razón, porque esto, amigo lector, es un milagro. In Nativitas Domini todo es posible.

El diálogo, que reproducimos a continuación, se produjo en el escenario del que acababan de bajar los personajes de Beckett que estuvieron esperando a Godot. En el patio de butacas no había nadie, pero las luces continuaban encendidas. Curiosamente, desde las últimas filas en las que estamos escondidos nosotros con nuestros amigos, Los Del Archivo De Fonty, que habían venido a ver la obra de riguroso incógnito, se oyó todo perfectamente.

Sit mihi mundus levis nam morte in mundo inter maria et aeres retineor, dijo Qlostus Theldae

Quidquid latine dictum sit, altum sonatur. Salutes, contestó Numantiae.

Cum loqueris tuis verbis mentem difficilbus sententiis imples. Per mihi eas explicando gratias tibi habebo nam docere multa potes. Corrige si erro, dijo Qlostus Theldae.

Ex animi sententia, erras. Salutes, contestó Numantiae.

Doce eum puerum pauperem, magistra, dijo Qlostus Theldae.

Non omnia possumus omnes. Id dolemus. Salutes, contestó Numantiae.

Ergo satisfactionem in brevibus sententiis queram, dijo Qlostus Theldae.

Ut dicitur, ita videtur ratio dictare. Te salvere iubemus, contestó Numantiae.

Ut decrevimus, non intellegere possum sed loquam nam, cum hic scriberem, magna voluptate gaudeo, dijo Qlostus Theldae.

Res loquitur ipsa. Muta quaedam loquentia inducere non possumus, itaque ad instituta nostra redeamus. Gaudeamus quomodocumque. Te salvere iubemus rursus, contestó Numantiae.

Vale, magna mulier, sed non concipere sine te sapientiam possumus, dijo Qlostus Theldae.

Res loquitur ipsa. Muta quaedam loquentia inducere non possumus, itaque ad instituta nostra redeamus. Gaudeamus quomodocumque. Te salvere iubemus rursus, contestó Numantiae.

Gratias tibi. Nesciebam modum dicendi “quomodocumque”. Res difficilis respondere nobis videtur. Quomodocumque, magis scribam, iam scitis, dijo Qlostus Theldae.

Eodem accedit ut quam incipit res melius ire quam putaveramus. Salutem dicimus, contestó Numantiae.

Vias ire debebamus sed nunc demum in Littera aliquantisper erimus. Te salvere iubemus, siguió diciendo Numantiae cuando volvió de viaje.

Superiore vice qua scripsi tam iuvenis eram! Veniam vostram imploro et vobis rogo ne me reprehendatis. Tempus, quoud optimum medicus est, strenissimus hostis mihi est. Quod nome vostrae domui est? Domus bene esse spero. Curate ut valeatis! dijo, entonces Qlostus Theldae.

Etiam strenuissimus quisque cum hoste confligent, aliquid humanus ferre debe. Omni cura in labore incubemus. Domi nostrae domus error habemus, atque feraes silvas domaverunt. Vale utqumque casura res est, dijo Numantiae.

Nam in Attico vivitis! Sunt vostra nuntia super mea intellegentia. Quid de Augusti Pinochet morte putatis? Nescio quid putem ego ipse. Mundo novo filius sum, ergo mendaciis fallacibusque historiis filius. Quomodo fuisset mundus si romani perduravissent? Curate ut valeatis, o, Atticenses mei! contestó Qlostus Theldae.

Historia nuntia vetustatis sententia non veritas est. Obsequium amicos veritas odium parit. Augustus P. malo genere natus fuit et malo genere mortus est. Nemo fit casu bonus. Nos Romani sumus et Romanis nunc et semper amabimus. Ergo Romani in Attico perduravimus. Vale, dijo Numantiae.

Si veniam habeo, civis esse romanus desidero, contestó Qlostus Theldae.

Si per te licebit… sit. Romanus es. Sis felix licet! Vale, dijo Numantiae.

Forsam hunc legere delectes.Vale, continuó diciendo Numantiae.

Civis romanus sum! Iam sum felix. Gratias vobis, contestó Qlostus Theldae.

Nuntia tuis mihi gratissimus est, civis Romanus fuisti et eris, gratias te quippe; quod verum est non semper verisimile videbitur. Vivere suo more et delectari carminibus melior mos est. Qui felix sis delectamus, sit in secula seculorum. Et iam procedemus, sicut nostri est mos. Vale, dijo Numantiae.

Fertur castigare ridendo mores debere, contestó Qlostus Theldae.

Errare humanum est nam hoc verum esse non potest, vivere alieno more nocivus est, quippe, sed vivere suo more saluberrimum est. Et ad initium redeamus, nam sub imperio alicuius sumus. Atticus populusque Romanus salutamus te utqumque casura res est. Et cave canem, dijo entonces Numantia.

Posted by Asun Undabeitia at 14:04
Edited on: martes, diciembre 19, 2006 11:30
Categories: Latín